Archive for the ‘Achtergronden / Visie’ Category

2009-jun: Exhorbitante bonussen en torenhoge salarissen zijn weer terug in de bankensector.

22/06/2009

22 juni 2009

Hebzucht laat zich niet uitbannen


Marc Fiorentino

Het tweede kwartaal eindigt over een paar dagen voor de banken.
MF: En dit kwartaal zal een aantal verrassingen onthullen. Een aantal gunstige verrassingen voor sommige banken zoals we in het eerste kwartaal ook al zagen. Prettige verrassingen gebaseerd op louter speculatie. In de spotlights zullen de banken staan die vrij zijn van controle van de overheid: Goldman Sachs in de VS, Deutsche Bank in Duitsland, Credit Suisse in Zwitserland en BNP in Frankrijk.

En deze trend zich nog versnellen met de terugbetaling van overheidssteun door een negental Amerikaanse banken. Dit alles is goed nieuws voor de conservatieve banken, maar zorgt ook voor hoofdbrekens. Hoe moeten zij het grote publiek overtuigen van de noodzaak om handelaren superbonussen te betalen om ze niet kwijt te raken aan de concurrentie…

Als de banken zonder overheidssteun verder kunnen staat het ze toch vrij om bonussen te betalen die ze maar willen?
MF: In principe is dat juist, maar zeker als de pers met verhalen komt over miljardenbonussen die worden betaald en het grote publiek ziet dat de bedragen gelijk zijn aan de bonussen die in de jaren van euforie werden uitgekeerd, dan kan dat zeer slechte gevolgen hebben.

En dan is er nog de situatie van de banken die nog wel onder curatele van de overheid staan zoals UBS, Citigroup en Merrill Lynch. Die zien hun personeelsbestand geplunderd door de concurrentie.

Hoe ze reageren om die uittocht van werknemers tegen te gaan?
MF: Wanneer je als bank geen bonussen kunt betalen, moet je dan maar de lonen verhogen. Dat is de echte trend van de afgelopen maanden. De salarissen van begaafde handelaren en bankiers van onder curatele staande banken zijn ontploft. Gezegd moet worden dat deze banken ongeveer 25% van hun topwerknemers heeft zien vertrekken en dat zij wel moeten reageren.

Het is tamelijk amusant om te zien, zeker indien bedacht wordt dat nog maar enkele maanden geleden nog hard werd geroepen dat speculatie aan banden zou worden gelegd en dat er nooit meer absurd hoge salarissen en extreme bonussen zouden worden betaald. Hebzucht laat zich niet uitbannen…

bron: http://www.inveztor.nl

Marc Fiorentino
Advertenties

2009-feb: De januskop van ‘Big Business’

21/06/2009

door kareldegrote op 23/02/2009

januskopjanuskop
Economen trachtten al maanden elkaar de tent uit te vechten over wie er schuld is aan de huidige crisis: de markt of de overheid? Intussen tuimelen banken om en maakt de overheid zich zorgen over het dalende vertrouwen in de (financiële) markt. Gisteren kwamen de Europese leiders samen voor de bespreking van een oplossing voor de economische crisis, terwijl in Amerika het Congres afgelopen zaterdag een groot stimuleringspakket goedkeurde voor het oppeppen van de haperende economie. Staatsinterventie is het sleutelwoord dat in de mond van vrijwel iedere politicus ligt, maar wat zou de markt hier van vinden? Is hier met andere woorden sprake van ongeoorloofde staatbemoeienis?

Eigenlijk is de scheiding tussen markt en overheid schone schijn: de eerste Nederlandse multinational -de V.O.C.– was een bedrijf dat zijn succes te danken had aan een staatsmonopolie op de verkoop van specerijen en aardig wat ’oliemannen’ zijn na hun loopbaan bij Shell op hoge politieke posities terecht gekomen, waarbij ik onwillekeurig denk aan Hendrik Colijn en Wouter Bos. Bovendien profiteerde het Nederlandse bedrijfsleven van de door de overheid gefinancierde koloniale expansie in Nederlands-Indië en Suriname. De relatie tussen de overheid en ‘big business’ is zelfs zo innig dat sommigen plachten te spreken van een samenzwering tussen staat en kapitaal. Blijkbaar is die samenzwering echter niet sterk genoeg gebleken om de huidige crisis te voorkomen.

golden_parachute
Het is echter niet verwonderlijk dat de overheid en het zakenleven elkaar op een gegeven moment vinden, want de staat is altijd op zoek naar grote bedrijven die veel belasting opleveren voor de schatkist, terwijl bedrijven geen betere en grotere afnemer kennen dan de overheid. Hiermee komen we eigenlijk tot de kern van het betoog, namelijk dat ‘big business’ helemaal geen hekel heeft aan de overheid als het haar uitkomt, integendeel: de overheid is goed als grootste afnemer van goederen en verstrekker van (quasi-)monopolies.

Wat we nu zien is dat door de economische crisis ‘big business’, de staat en zelfs de vakbond bij elkaar kruipen om de gevolgen van de economische crisis zoveel mogelijk af te wentelen op de burger: de burger is schuld door het ‘dalend consumentenvertrouwen’, de burger mag de ‘Wall Street bailout’ ophoesten door middel van de belastingen en de burger dient zijn sociale rechten in te leveren (pensioenleeftijd/ontslagrecht) om de crisis op te lossen. De staat en kapitaal mogen elkaar in de armen sluiten, maar de burger betaalt de rekening.

bron: kareldegrote.wordpress.com

2007-jul: MT: Graaicultuur? Nee: duurzaam belonen

21/06/2009

17 juli 2007

Bij Google krijgen we direct 107.000 hits op het woord ‘graaicultuur’. Het is een officieel feit: in Nederland kennen we een nieuw cultureel fenomeen.

Daar waar gegraaid wordt is blijkbaar ruimte om te graaien, zo constateren wij. Ofwel: de koekjestrommel staat open op tafel en vader en moeder zijn niet thuis… heel menselijk toch? Het is overigens discutabel of de term ‘graaicultuur’ recht doet aan de realiteit: immers topmanagers maken veelal van te voren afspraken over de beloning van hun prestaties. Daarbij kan de prestatie er “slechts” in gelegen zijn dat de betreffende topman (of topvrouw) de functie aanvaart en enige tijd vervult, hetgeen nog niets zinnigs zegt over de uiteindelijke kwaliteit van de geleverde prestatie. Kortom: wellicht worden er vóóraf afspraken gemaakt, waar we achteraf spijt van hebben?

Schaarste aan topmanagers
Uit de relatieve hoogte van, de in het vooruitzicht gestelde, beloning (salaris, bonus en veelal ook al de vertrekregeling) is wellicht af te leiden dat wij in Nederland een vermeende schaarste kennen aan goede topmanagers. Wie wil er immers een positie bekleden waarbij je continu alle aandacht vanuit de media krijgt, vooral als je organisatie slecht presteert, én daarentegen totaal geen aandacht kunt besteden aan je privéleven of je gezin? Maar goed, deze aanname zou nader onderzocht moeten worden. In het huidige politiek-maatschappelijke klimaat, waarin ons aller bewustzijn op dit thema blijkbaar groeiende is, klinkt in ieder geval steeds luider de roep om in te grijpen. Denk aan de publieke discussie rondom de beloningen aan topmensen van onder andere Essent, Nuon, ambtelijke top van OCW, ABN Amro en Numico.

De groeiende aversie tegen de relatief hoge beloningen kun je interpreteren als afgunst of jaloezie. Wij interpreteren het echter als een sterke roep om een ander beloningssysteem voor topmanagers. Onze focus is daarbij wat ons betreft echter niet zozeer op een zogenoemde “graaitaks” of het aanstellen van een plafond (bevriezen van topsalarissen), maar op het gebruik van een beloningssysteem geënt op duurzaamheid.

Wat verstaan wij onder duurzaam belonen?
Een van de hoofdtaken van de topmanager is zijn organisatie op een zodanige wijze aan te sturen, opdat de continuïteit van de organisatie niet in gevaar komt. Jarenlang was dit zelfs de enige taak. De laatste decennia is er echter een aanzienlijke taak bijgekomen: namelijk het op korte termijn verhogen van het financiële rendement van de organisatie. Een rendement dat voor een groot deel ten gunste van de aandeelhouders komt.

Deze twee taken staan geregeld op gespannen voet met elkaar: immers de continuïteit op de langere termijn kan juist in gevaar komen wanneer de organisatie keer op keer “uitgeknepen” wordt door (de elkaar ook steeds sneller afwisselende) topmanagers die natuurlijk allen zo snel mogelijk willen “scoren”. Een aannemelijk gevolg van de veranderende (korte termijn) focus van de topmanager is bovendien dat deze steeds verder van de organisatie komt af te staan. Er wordt al gesproken over een heuse kloof tussen top- en middenmanagement (en zelfs de interne organisatie). Ook de loyaliteit en integriteit van topmanagers wordt steeds vaker in twijfel getrokken. De recente schandalen (Enron, Ahold) zijn daaraan natuurlijk ook debet.

Oppervlakkig
Maar hóe behaal je een zichtbaar en betekenisvol rendement op de korte termijn? Steeds vaker worden hiervoor ons inziens zogenoemde “oppervlakte interventies” gepleegd. Reorganisaties, outsourcing, fusies en overnames bijvoorbeeld. Allemaal interventies waarvan we inmiddels weten dat zij niet per definitie bijdragen aan de beoogde synergie, laat staan aan een nieuwe waardecreatie. Wat verandert er wezenlijk in de uitvoering van de taken van de organisatie, waaraan draagt de nog grotere organisatie wereldwijd extra bij, welke nieuwe innovaties worden er nu wél ontwikkeld, welke nieuwe competentieontwikkeling wordt er gerealiseerd bij de medewerkers en managers zelf? Vragen waarop het antwoord vaak niet gegeven kan worden, ook niet enkele jaren na de interventie.

Core value
En dát zou nu juist interessant kunnen zijn; dat we enkele jaren nádat de topmanager al van het toneel is verdwenen, de effecten van zijn interventies zouden betrekken in de beoordeling van de effectiviteit van deze topmanager. De vraag die daarbij centraal staat is: heeft zijn/haar bewind écht bijgedragen aan de core values van onze organisatie? Daarmee krijgen de core values ook een heel andere lading en betekenis. De veel gehoorde core value “klantgerichtheid” bijvoorbeeld, zal duurzaam omschreven moeten worden, zoals: voelen onze klanten zich de komende jaren steeds sterker verbonden met onze producten of diensten en zo ja waar blijkt dat uit en hoe komt dat dan?

De gedachte die hierachter schuil gaat is dat wij uiteindelijk immers allemaal gebaat zijn bij duurzame ontwikkelingen, wezenlijke resultaten, mooiere, betere producten, slimmere oplossingen, competentere mensen, ja zelfs gelukkiger mensen!

Duurzaam belonen betekent dus dat de betreffende topmanager weliswaar een salaris ontvangt tijdens de rit, maar dat hij voor een bepaalde periode ná zijnr aftreden ook nog beloond wordt voor de duurzame ontwikkelingen die hij (mede) in gang heeft gezet. Het laatste is in feite ook een zeer interessante gedachte voor onze politici te Den Haag.

Prikkelend?
Vindt u dit ook een prikkelende gedachte? Zou het zelfs niet kunnen zijn dat de topmanager zich op deze manier veel langer betrokken en loyaal voelt ten opzichte van de organisatie? Dat de topmanager zijn opvolger probeert écht iets na te laten waardoor deze niet direct het gevoel heeft weer schoon schip te moeten maken, met het zoveelste veranderproces tot gevolg?

Wij durven hierover wel door te dromen, u ook?

dr. Caroline Dusschooten
Eigenaar Reflect Management Consulting
dr. Boke de Pater
Consultant

bron: www.mt.nl

home

Juni 2009 – Over GraaiZaken . NL

01/06/2009

GraaiZaken . NL geeft onder andere een overzicht van Fraude, Corruptie, Excessieve Bonussen en Gouden Handdrukken die uitgereikt zijn aan (Top)Managers en Bestuurders die veelal niet in staat zijn geweest hun ‘waarde’ waar te maken.

Stuk voor stuk hebben de hier verzamelde ‘Beloningen’ en/of ‘Zelfverrijking’ de media gehaald en daarmee het vertrouwen bij de gemiddelde Burger in de Publieke en Private Sector, de Overheid en het Bedrijfsleven, steeds verder doen dalen.

Mensen vragen zich ondertussen al tientallen jaren af, hoe het toch mogelijk is dat er enorme tekorten zijn in de Zorg , in het Onderwijs en bij (semi of voormalig) Overheidsinstellingen en waarom bijvoorbeeld Nuts-voorzieningen zoals gas/elektra en water of het versoberde Openbaar Vervoer steeds duurder worden?

Een tekort aan handen aan het bed, een steeds stringenter indicatiestelling in de letterlijk uitgeklede Thuiszorg.
Geen adequate en betaalbare huisvesting en/of onderwijs kunnen bieden en daarnaast een extreem hoge brandstofprijs.

Doorlopend bezuinigen, de verwachte positieve marktwerking van ZiektekostenVerzekeraars waarbij als resultaat het eigen risico steeds groter wordt en vergoedingen steeds verder af nemen.

Daarnaast de zogenaamde Efficiencymaatregelen en Reorganisaties die vrijwel altijd banen kosten en forse Gouden Handdrukken voor het (Top)Management opleveren maar die in de praktijk lastenverhogingen en hogere prijzen voor de Burger/Consument tot gevolg hebben.

Hedgefunds en Private Equityfunds die als sprinkhanen gezonde bedrijven hebben kaalgevreten en werknemers als Disposable’s hebben afgedankt.

Top-Managers van Banken en Verzekeraars die mede door hun IJdelheid en Exorbitante Ego-gedrag de weg helemaal zijn kwijtgeraakt in het vervullen van hun maatschappelijke taak.

Ethiek, Integriteit en Moreel Voorbeeldgedrag zijn vergeten.

Niet dat nu alleen de Managers ineens overal de schuld van moeten krijgen maar deze Ratrace heeft er wel toe geleid dat er vele maar dan ook vele miljarden verkwanseld zijn.

Geld dat voor een groot deel op een andere plek terecht had kunnen en dienen te komen.

(Top)Managers dragen hier wel een Morele verantwoordelijkheid voor en dienen zich heel erg diep te Schamen.
Zij waren de Leiders.

Al met al iets om samen over na te denken en een goede reden om pas op de plaats te maken om de huidige situatie te overdenken.

Komend uit de VerzorgingStaat is het tijd om samen een nieuwe koers te bepalen naar een ParticipatieMaatschappij,
waarin Ethiek, Integriteit en Goed Doen & Niet Schaden een doorleefde vanzelfsprekendheid dienen te worden.

Niet alleen met een Code Tabaksblat, Frijns, Streppel of Balkenende-norm…
Maar met keiharde afspraken en een Bewust Persoonlijke Verantwoordelijkheid en Aansprakelijkheid!

Voortaan in de drie-eenheid: Publiek – Privaat – Particulier.

Het is de bedoeling dat GraaiZaken . NL door de tijd heen een Verzamelplaats en Monument wordt ter “Leering ende Vermaeck”.

Niet om af te rekenen maar als plek om even bij stil te staan om te bezinnen over hoe wij het niet meer willen.

Tijd voor Intervisie, Reflectie, Reconciliation en samen de weg terug vinden…

Ik wens ons veel wijsheid.

GraaiZaken . NL – juni 2009

voor reacties of tips : GraaiZaken@live.nl

<><><>

Zij zullen het moeilijk vinden…

Diegenen die de autoriteit als
de waarheid beschouwen,

boven de waarheid als autoriteit !

(G. Massey – Egyptoloog)

<><><>